Biografie
Verwelkoming in het provinciehuis
André Denys werd enkele jaren na de bevrijding geboren in het rurale West-Vlaamse Gistel. Vader Kamiel had er samen met broer Cyriel een familiebedrijf waar huiden en wol werden verwerkt en waar ook mama Clara Christiaens een handje toestak. André is de middelste van drie kinderen, broer Emiel is twee jaar ouder en zus Karin is de jongste van het trio. Vader Kamiel bracht de jongste knaap enkele karakteristieke Vlaamse deugden bij: een strenge arbeidsethiek, pragmatisme, ambitie en zuinigheid. André liep lagere school in Gistel en trok dan als middelbare scholier naar het Sint-Niklaas Instituut te Anderlecht. Een sterke school met een stevige reputatie op het vlak van sport, een terrein waarop André zich bij uitstek kon - en kan - uitleven.
Gemeenteraadslid Zulte
Op jonge leeftijd stapt André Denys in het zakenleven door in het ouderlijke bedrijf aan de slag te gaan. Het curriculum van André Denys vermeldt geen academische titels, een lacune die de autodidact door zijn lange politieke ervaring heeft gecompenseerd.
In 1969 - hij is dan 21 jaar - koopt André Denys een leerlooierij langs de Gentse baan te Zulte en zo wordt de jonge, ambitieuze West-Vlaming ingezetene van een landelijke Oost-Vlaamse gemeente. De zaak kent succes en daarnaast leeft de sportfanaat zich uit als amateur-wielrenner.
Via de sportclubs en het gemeenschapsleven wordt al snel de interesse voor de lokale politiek gewekt. Het gezapige en ongeïnspireerde bestuur van de buitengemeente wekt immers de wrevel op van de ingeweken Zultenaar. Het conservatieve Zulte is echter sinds jaar en dag een homogeen katholiek bastion, waar de nieuwbakken politicus meteen kennis maakt met de oppositiebanken.
Parlementslid
Nationaal komt de PVV-er André Denys eerst op in 1978, op een onverkiesbare 7de plaats. De boodschap die André Denys meegeeft tijdens deze stembusslag typeert hem ten voeten uit. In een verkiezingsfolder schrijft hij: 'Ik ben in de eerste plaats iemand die een politiek wil voeren voor de mensen die mij gekozen hebben en niet iemand die altijd maar knikt voor dictaten van hogerhand'. Een overtuiging die het handelskenmerk van de sociaal voelende liberaal Denys zal worden.
In 1981 krijgt de populairder wordende politicus de 4de plaats op de PVV-lijst voor de verkiezingen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Een strijdplaats die André Denys met de nodige inzet en spreekwoordelijk doorzettingsvermogen weet binnen te halen. Het kleine Zulte heeft voor het eerst een parlementair in de nationale politiek. Ondertussen loopt heel de regio zijn deur plat om hun zorgen en desiderata uit de doeken te doen. Als politicus wil hij voor iedereen bereikbaar en aanspreekbaar zijn, het motto getrouw: 'de code: open staan voor de mensen, de burger mondiger maken, maar onterechte bevoordeling en willekeur uitsluiten'.
Fractieleider
De eerste jaren van dit mandaat ontpopt het jonge kamerlid zich tot een studax. Het zijn jaren waarin hij vooral ervaring wil opdoen en de knepen van het vak wil leren. Vriend en vijand komen snel onder de indruk van zijn werkkracht en inzet. Kwaliteiten die hem in 1984 tot PVV-fractieleider in de Kamer maken. Een erg moeilijke taak die hij als generalist perfect weet uit te voeren.
Omdat hij intussen overtuigd is geraakt dat de toekomst van België in het federalisme ligt, is de keuze voor de Vlaamse Raad enkele jaren later een evidentie. André Denys is liberaal, sociaal en Vlaming. André Denys blijft VLD-fractieleider tot in juni 1999, waarna hij de fakkel doorgeeft aan collega Francis Vermeiren en ondervoorzitter van het Vlaams Parlement wordt. Een functie waarop hij, democraat in hart en nieren, erg trots is. De waardering van collega's - over de partijgrenzen heen - is groot.
Het grote publiek leert de Vlaamse volksvertegenwoordiger kennen als een serieus en hard werkend politicus. Bij studies over de inzet en aanwezigheid van parlementsleden komt André Denys steevast als één van de actiefste naar voor. Dit imago van werklustige en beslagen werkbij speelt hem ook soms parten. Heikele dossiers komen gewoontegetrouw op zijn werktafel terecht. Om het in wielertermen uit te drukken: 'André Denys rijdt niet zelden de gaten dicht voor de 'angry young men' van de generatie Verhofstadt, zonder dat daar altijd de nodige erkenning tegenover staat'.
André Denys incasseert goed en leert dat in de politiek (te) vaak publieke aaibaarheid en cameravastheid worden beloond. André is een volksmens, wars van intellectuele of culturele spielerei. Voor allerlei populistische televisieoptredens en dito spelletjes heeft André Denys tijd noch ambitie.
Gouverneur van Oost-Vlaanderen
Op woensdag 24 november 2004 speechte André Denys voor het laatst in het Vlaams Parlement. In zijn onnavolgbare stijl nam hij afscheid van de nationale politiek met een goede raad voor zijn collega-parlementsleden: 'Word toch rebelser. Van mijn 23 jaar in het parlement ben ik 17 jaar te braaf geweest. Als ik u een goede raad mag geven: wacht geen 17 jaar om rebels te worden'.
Een dag later, op donderdag 25 november, zegde André Denys de politiek definitief vaarwel. Maar liefst 28 jaar lang had hij op een harde, doch constructieve wijze oppositie gevoerd in de gemeenteraad van Zulte. Denys werd ontvangen met een speciaal voor hem geschreven lied dat alle gemeenteraadsleden uit volle borst meezongen. Een geëmotioneerde André Denys moest meer dan één traan wegpinken.
Burgemeester Georges Peirs omschreef hem in zijn dankhulde als een geduchte maar faire tegenstander en bedankte hem voor de inzet voor zijn gemeente. VLD-collega Herman De Vos loofde zijn fractieleider vooral voor het feit dat hij de VLD in Zulte en op nationaal vlak had grootgebracht. André Denys bedankte op zijn beurt de gemeenteraad en de gemeente Zulte. 'De Zultse aanpak van politiek. Het redetwisten met elkaar en toch overeenkomen, neem ik mee in mijn nieuwe functie waar ik over de partijgrenzen heen neutraal zal blijven'.
In het bijzijn van zijn echtgenote Rita, zijn kinderen en kleinkinderen, legde André Denys op 26 november 2004 de eed af als nieuwe gouverneur van Oost-Vlaanderen. Hij deed dat in handen van Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Marino Keulen. Nooit eerder werd een gouverneur benoemd door de Vlaamse regering. Dat het nu wel kan, is een gevolg van het Lambermontakkoord.
De flandrien van de politiek, zoals André Denys wel eens genoemd werd, nam zijn functie op 1 december 2004 op. Hij werd verwelkomd door de leden van de deputatie en de provincieraad.
